پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۸

تا نعل در آتش تو داغ است مرا

از نشتر بیطار فراغ است مرا

خوش آخر غم بسی بدیدم واکنون

بگرفت دل و عزم فراغ است مرا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰هجرت چو به دست غصه بگذاشت مرا
  2. شمارهٔ ۲۱آنم که چو جان بپرورم مردم را
  3. شمارهٔ ۲۲لطف تو چو کرد حلقه در گوش مرا
  4. شمارهٔ ۲۳ای دوست مشو سبغه زبون گیران را
  5. شمارهٔ ۲۴بر ره بگماشت دوش مه پرتو را
  6. شمارهٔ ۲۵یک دم برم آرید بت خوشخو را
  7. شمارهٔ ۲۶از من همه مهر آمد و انصاف و وفا
  8. شمارهٔ ۲۷گرچه نفسی نزد وصالت با ما
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.