حافظ
شمارهٔ ۱۱۲ - رباعی
حافظ ورق سخن‌گذاری طی کن
وین خامهٔ تزویر و ریا را پی کن
خاموش نشین که وقت خاموشی توست
دم در کش و جام عشق را پر می کن
حافظ
ادامه‌ی اشعار منتسب
- شمارهٔ ۱۱۴ - رباعیتا کی بود این جور و جفا کردن تو
- شمارهٔ ۱۱۵ - رباعیگل را دیدم نشسته بر تخت شهی
- شمارهٔ ۱۱۶ - رباعیگل گفت اگر دستگهی داشتمی
- شمارهٔ ۱۱۷ - رباعیکم گوی به جز مصلحت خویش مگوی
- شمارهٔ ۱۱۸ - در اصل از آن عبدالمجید تبریزی شاعر پیشکسوت حافظاگر ز کوی تو بویی به من رساند باد
درباره‌ی حافظ
خواجه شمس‌الدین محمد شیرازی متخلص به «حافظ» و مشهور به «لسان‌الغیب» غزل‌سرای بزرگ و از بزرگان شعر و ادب پارسی است. از زندگانی وی همانند دیگر بزرگان و سخنوران کهن ایرانی به رغم شهرت فوق‌العادهٔ او اطلاعات دقیقی در دست نیست و حتی در مورد نام دقیق وی (محمد یا شمس‌الدین) و خاستگاه وی و سال‌های عمر او اختلاف نظر وجود دارد....
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.