پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۵۹۹

خواهم که به دل، چو عشق، مسکن گیری

چون روح، مرا قرار در تن گیری

در قید افتم، گرم به خود بگذاری

آزاد شوم، مرا گر از من گیری

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۰۱ای عشق، تو ما را به جهان می‌ارزی
  2. شمارهٔ ۶۰۲شمعی تو، ولی ز انجمن پرهیزی
  3. شمارهٔ ۶۰۳تجرید گزین تا به نوایی برسی
  4. شمارهٔ ۶۰۴بر آسایش، مدار ننهاد کسی
  5. شمارهٔ ۶۰۵خرسند بود چند به نام از تو کسی
  6. شمارهٔ ۶۰۶نی عزت و اعتبار ماند به کسی
  7. شمارهٔ ۶۰۷در وحدت ذات، گفته گوهرپاشی
  8. شمارهٔ ۶۰۸گر از یاری، مدام از خود باشی
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.