پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۵۵۲

آوازه من به هند و روم افتاده

من خود به کدام مرز و بوم افتاده

هر سو که رود، ستارگان کوچه دهند

این اختر بخت من چه شوم افتاده

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵۵۴حیرت، تپش از جام خرابم برده
  2. شمارهٔ ۵۵۵هستی چمن جان و چمن در پرده
  3. شمارهٔ ۵۵۶عشقت که به شعله راه پروانه زده
  4. شمارهٔ ۵۵۷عشقت ره دیوانه و فرزانه زده
  5. شمارهٔ ۵۵۸کی دل شود از هوای خود شرمنده
  6. شمارهٔ ۵۵۹فریاد ز دست صبر نافرموده
  7. شمارهٔ ۵۶۰ای همچو خرد در همه فن سنجیده
  8. شمارهٔ ۵۶۱در غربتم استخوان چو نی نالیده
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.