پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۴۲۶

هرکس که به گلشن وجود آرندش

گر با نیکان بود، نکو دارندش

بی تربیت پیر، چه حاصل ز مرید

خودروست نهالی که نمی‌کارندش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۲۸آن کس که به معصیت فرو رفته سرش
  2. شمارهٔ ۴۲۹گردون که ندانی سبب خیر و شرش
  3. شمارهٔ ۴۳۰این یا رب گرمی که تو داری پاسش
  4. شمارهٔ ۴۳۱این خانه که سقف باشد از افلاکش
  5. شمارهٔ ۴۳۲خورشید که از پی بروند افلاکش
  6. شمارهٔ ۴۳۳در سینه تنگ من وطن ساخت غمش
  7. شمارهٔ ۴۳۴آن را که بود رگی ز غیرت به تنش
  8. شمارهٔ ۴۳۵ای فیض ازل با نفست دوشادوش
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.