پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۸۲

کرد آن که کشید طرح دنیای فراخ

از عشق و خرد، بنای این دیرین کاخ

گر شاخ نباشد، به چه افزاید اصل؟

ور اصل نباشد، ز کجا روید شاخ؟

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸۴بگزیده و نگزیده درین باغ مراد
  2. شمارهٔ ۱۸۵تا کار دلت به خواهش نفس افتاد
  3. شمارهٔ ۱۸۶تا شاهد حسن تو ز رخ پرده گشاد
  4. شمارهٔ ۱۸۷کشمیر که با بهشت هم‌چشم افتاد
  5. شمارهٔ ۱۸۸تا علم بود، پیشه کس جهل مباد
  6. شمارهٔ ۱۸۹شاه آلو را به نیک و بد نتوان داد
  7. شمارهٔ ۱۹۰از باده عشق، هرکه بیهوش افتد
  8. شمارهٔ ۱۹۱گر کار به رندان قدح‌نوش افتد
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.