پرش به محتوای اصلی
قدسی مشهدی قدسی مشهدی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۵

در دیده عارفان گل و بید یکی‌ست

در محفل وصل بیم و امید یکی‌ست

روزن متعددش نماید، ورنه

روشن بود این که نور خورشید یکی‌ست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۷آن گل که وفای بلبلانش حالی‌ست
  2. شمارهٔ ۱۵۸در ساغر من مِی طلبی را جا نیست
  3. شمارهٔ ۱۵۹در عشق مگو که همنفس پیدا نیست
  4. شمارهٔ ۱۶۰با هر نفسی، فیض دم یاران نیست
  5. شمارهٔ ۱۶۱با آن که سبک‌تری ز تو در دین نیست
  6. شمارهٔ ۱۶۲در خلوت عرفات تو کس را ره نیست
  7. شمارهٔ ۱۶۳چون قافله از وادی مجنون بگذشت
  8. شمارهٔ ۱۶۴دانی که چرا قضا چو نقش تو نگاشت
همه‌ی رباعیات ←

قدسی مشهدی درباره‌ی قدسی مشهدی

حاجی محمّدجان قدسی مشهدی یکی از شاعران و سخنوران ایرانی قرن یازدهم هجری قمری است. او در ابتدای زندگی از طریق بقالی زندگی می‌کرد اما پس از آنکه در شاعری مشهور شد به هندوستان رفت و وارد دربار شاه جهان شد. از قدسی مشهدی دیوانی بر جای مانده که در سال ۱۳۷۵ توسط انتشارات دانشگاه فردوسی مشهد به کوشش محمّد قهرمان به چاپ رسیده...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.