پرش به محتوای اصلی
غبار همدانی غبار همدانی

غزلیات

شمارهٔ ۷۱

چشم اگر پوشی ز کار خویشتن

لطف ها بینی ز یار خویشتن

غربت مردم به شهر مردم است

من غریبم در دیار خویشتن

دوش در بزمی که بودی با رقیب

آزمودم اعتبار خویشتن

بار سنگین است جان در راه دوست

ما سبک کردیم بار خویشتن

بعد ازین گو دیگری با من مساز

ساختم با کردگار خویشتن

خاک گر گردی به راه او غبار

کیمیا بینی غبار خویشتن

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۷۳ساقی قدحی پر کن مطرب به دفی کف زن
  2. شمارهٔ ۷۴هان ای مُغَنّی صبح شد برخیز و چنگی ساز کن
  3. شمارهٔ ۷۵با خویشتن فتاد مگر باز کار من
  4. شمارهٔ ۷۶ای مزرع مهر تو دل من
  5. شمارهٔ ۷۷از تغافل ساقی سرمست بی پروای من
  6. شمارهٔ ۷۸ای عهد شکسته و جفا کرده
  7. شمارهٔ ۷۹خم می افلاک و جامش آفتاب و ارض عالم میکده
  8. شمارهٔ ۸۰دیداردن گر ایلده جانان مضایقه
همه‌ی غزلیات ←

غبار همدانی درباره‌ی غبار همدانی

سیّد حسین رضوی معروف به غبار همدانی (زادهٔ ۱۲۷۰ یا ۱۲۶۵ قمری در همدان - درگذشتهٔ ۱۳۲۲ قمری) شاعر همدانی است. وی از دومان حاج سیّد صادق امام جمعهٔ همدان و از سادات کبابى آن دیار بود. وى در همدان قدم به عرصۀ هستى نهاد. علوم ادبى و عربى را در زادگاهش فراگرفت و با استعداد سرشار و هوش و ذکاوت فوق‌‏العادّه‌‏ای که داشت در تحص...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.