پرش به محتوای اصلی
قاسم انوار قاسم انوار

ملمعات گیلکی

شمارهٔ ۳

با گیل دلبر گفتم که: ای جان

تی دوست داریم، تی بنده فرمان

خندید چون گل و ز ناز می گفت :

هینی خوآندی، هینی و ساکان

گفتم: غریبم و آنگاه عاشق

می دا نپرسی مسکین غریبان؟

دل تی غلامی، جان تی کمینه

خواوا و مفروش می دین و ایمان

قاسم، چه تی روز، وا کوخ و وا شو

ناچار واخشت گیلان بگیلان

ادامه‌ی ملمعات گیلکی

  1. شمارهٔ ۵مرا که چشم تو از ناوک بلا بوزه
  2. شمارهٔ ۶می دلا رنجا منی یعنی که چه؟
  3. شمارهٔ ۷بتا، به تارک هجران دل مرا بوزی
  4. شمارهٔ ۸گفتم: ای جان، ز درم باز آیی
همه‌ی ملمعات گیلکی ←

قاسم انوار درباره‌ی قاسم انوار

سید معین‌الدین علی پسر نصیر پسر هارون پسر ابوالقاسم حسینی قاسمی انواری تبریزی معروف به شاه قاسم انوار (زادهٔ ۷۵۷ هجری قمری در سراب، درگذشتهٔ ۸۳۷ هجری قمری در روستای لنگر تربت جام)، از شاعران ایرانی است. او از پیروان خاندان صفی‌الدین اردبیلی بود. معین‌الدین در شعر قاسمی یا قاسم تخلص میِکرد و یکی از پسران شیخ صفی‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.