قاآنی
غزل شمارهٔ ۴۹
بکُش ار کُشی به تیغم، بزن ار زنی به تیرم
بکن آن چه می‌توانی که من از تو ناگزیرم
همه شرط عاشق آن‌ست که کام دوست جوید
بکُن ار کُنی قبولم، ببر ار بری اسیرم
سر من فرو نیاید به کمند پهلوانان
تو کُنی به تار مویی، همه‌روزه دست‌گیرم
نظر ار ز دوست پوشم که برون رود ز چشمم
به چه اقتدار گویم که «برون شو از ضمیرم»؟
ز جهان کناره کردم که تو در کنارم آیی
مگر ای جوان! رهانی ز غم جهان پیرم
تو به راه باد گویا، سر زلف خود گشودی
که ز مغز جای عطسه همه می‌جهد عبیرم
طلب از خدای کردم که بمیرم ار نیایی
تو نیامدی و ترسم که درین طلب بمیرم
مگرم نظر بدوزی به خدنگ جور ور نه
همه تا حیات دارم نظر از تو برنگیرم
به هوای مِهر محمود چو ذره در نشاطم
که چو آفتاب روزی، به فلک برَد امیرم