پرش به محتوای اصلی
فیاض لاهیجی فیاض لاهیجی

غزلیات

شمارهٔ ۱۱

ای غایب از نظر که تویی مست ناز ما

بادا فدای ناز تو عمر نیاز ما

یعقوب چشم بسته شکایت کند ز هجر

آخر ببین چه می‌کشد این چشم باز ما

دردا که روز عمر به آخر رسید و باز

آخر نمی‌شود غم دور و دراز ما

یک ذرّه در دل تو سرایت نمی‌کند

این نالة نفس گسل دل‌گداز ما

با آنکه نازنین جهانیّ و بی‌نیاز

غیر از تو کس نمی‌کشد ای دوست ناز ما

ما را زبان شکوة بیداد هجر نیست

داند نیازمندی ما بی‌نیاز ما

ما را زبان دیگر و تقریر دیگرست

فیّاض آشنا نشود کس به راز ما

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳بیجا نبود سعی فلک در هلاک ما
  2. شمارهٔ ۱۴پُر است یاد تو در کنج دیده و دل ما
  3. شمارهٔ ۱۵آیینة هر لاله عذارست دل ما
  4. شمارهٔ ۱۶گر مستی‌یی ز لعل بتان می‌کنیم ما
  5. شمارهٔ ۱۷آتش چکد چو آب ز طرز بیان ما
  6. شمارهٔ ۱۸ای تشنه تیغ ابروی نازت به خون ما
  7. شمارهٔ ۱۹مشق شوخی می‌‌کند طفلی به قصد جان ما
  8. شمارهٔ ۲۰غصّه را دل نگشاید به جز از سینة ما
همه‌ی غزلیات ←

فیاض لاهیجی درباره‌ی فیاض لاهیجی

ملا عبدالرزاق علی بن حسین لاهیجی متخلص به فیاض (درگذشتهٔ ۱۰۷۲ قمری) از متکلمان مسلمان و شیعه، صاحب تألیفاتی چون گوهر مراد، سرمایه ایمان و شوارق الالهام است. او و فیض کاشانی شاگرد و داماد ملاصدرا بودند. میان فیاض و فیض دوستی برقرار بود. او از فیض با احترام یاد می‌کند و گاهی با عنوان «بعض افاضل اخواننا الالهیین» نام می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.