پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۸۷

دل کشته خنجر ملامت گردید

آواره کشور سلامت گردید

هر غنچه که در گلبن امید دمید

نشکفته هنوز داغ حسرت گردید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸۹گر در تو چمن طراز کنعان می‌دید
  2. شمارهٔ ۹۰دیریست که از سینه‌ام آهی ندمید
  3. شمارهٔ ۹۱نقشی که برین دو صفحه کردند نگار
  4. شمارهٔ ۹۲راه در دوست آشکارا مسپار
  5. شمارهٔ ۹۳در راه تو سرها به هوای رفتار
  6. شمارهٔ ۹۴گر بشکافند مو به موی من زار
  7. شمارهٔ ۹۵بعد از عمری که از سفر آمد یار
  8. شمارهٔ ۹۶مویی که سترد از سرم آن مایه نور
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.