پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۴۶

آن می که دلش به صد تمنا می‌خورد

در میکده نی صاف از آن ماند نه درد

آن حسن که دل ز دست مجنون می‌برد

سوگند به جان غم که با مجنون مرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۸آهم چو بر آسمان شبیخون آرد
  2. شمارهٔ ۴۹آنم که ز من زبان سخن نپذیرد
  3. شمارهٔ ۵۰حسنت که صلای شوق عالم برزد
  4. شمارهٔ ۵۱با آن که به جانم از تو جز تب نرسد
  5. شمارهٔ ۵۲ز آن پیش دلا که هجر زارت بکشد
  6. شمارهٔ ۵۳چون زلف ترا باد صبا شانه کشد
  7. شمارهٔ ۵۴آن غنچه که از لباس خود بیرون شد
  8. شمارهٔ ۵۵داغ تو به آفتاب تب نفروشد
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.