پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۵۷

ای غم ز دلم چه شد زمانی بدر آی

گو از بن هر مویم جانی بدر آی

ای نیم نفس که در تنم محبوسی

آخر به بهانه فغانی بدر آی

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۹از عهد شکستن چو هوس نشکیبی
  2. شمارهٔ ۱۶۰ای عشق به تازه مرحمتها کردی
  3. شمارهٔ ۱۶۱دل راز مرا رسه شکستن تا کی
  4. شمارهٔ ۱۶۲کاش این لب پر معجزه بر دوختمی
  5. شمارهٔ ۱۶۳ای صید غمت هنوز صد عربده‌جوی
  6. شمارهٔ ۱۶۴گر خار و خسی تو آتش تن می‌جوی
  7. شمارهٔ ۱۶۵ای غم که مسافر جهان پیمایی
  8. شمارهٔ ۱۶۶ای آنکه به هرزه راه شک می‌پویی
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.