پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۹

عمری بودم چون شب غم نامه سیاه

تا بو که رسم به وصل آن مه ناگاه

اکنون که به دیده کرد منزل آن ماه

همچون مژه در برون در ماند نگاه

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۵۱دستش گل داغ از جگر ما چیده
  2. شمارهٔ ۱۵۲دستی که همیشه بود در گردن تو
  3. شمارهٔ ۱۵۳بنشین و به طوف قفس از دام برو
  4. شمارهٔ ۱۵۴موسی باش و شکفته از طور مشو
  5. شمارهٔ ۱۵۵دلاکی گشت از سرم موی زدای
  6. شمارهٔ ۱۵۶ای از گل اشک گشته مژگان آرای
  7. شمارهٔ ۱۵۷ای غم ز دلم چه شد زمانی بدر آی
  8. شمارهٔ ۱۵۸ای غم ز دلم اگر توانی بدر آی
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.