پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۴

آن قوم که هست در بلا مسکنشان

خون در دل عافیت کند شیونشان

کو تنگدلی که چون بنالد ریزد

خون جگر دو کون در دامنشان

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۶از بس که به رسم دل بی‌حاصل من
  2. شمارهٔ ۱۴۷ای واله طور جلوه نور ببین
  3. شمارهٔ ۱۴۸آن شوخ که ماه راست زو نور جبین
  4. شمارهٔ ۱۴۹عمری بودم چون شب غم نامه سیاه
  5. شمارهٔ ۱۵۰ماییم و دل شکسته از خود رسته
  6. شمارهٔ ۱۵۱دستش گل داغ از جگر ما چیده
  7. شمارهٔ ۱۵۲دستی که همیشه بود در گردن تو
  8. شمارهٔ ۱۵۳بنشین و به طوف قفس از دام برو
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.