پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۱

بحریم درین راه همه تن پاییم

ابریم و به پای اشک ره پیماییم

موجیم و ز آسیب گرانجانی خویش

عمریست که ته‌نشین این دریاییم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۳چشم شوخت ز رحم نشنید سخن
  2. شمارهٔ ۱۴۴آن قوم که هست در بلا مسکنشان
  3. شمارهٔ ۱۴۵زین بیش می فریب در جام مکن
  4. شمارهٔ ۱۴۶از بس که به رسم دل بی‌حاصل من
  5. شمارهٔ ۱۴۷ای واله طور جلوه نور ببین
  6. شمارهٔ ۱۴۸آن شوخ که ماه راست زو نور جبین
  7. شمارهٔ ۱۴۹عمری بودم چون شب غم نامه سیاه
  8. شمارهٔ ۱۵۰ماییم و دل شکسته از خود رسته
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.