پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۹

بازآکه چو لب به ناله عادت نکنیم

و آن نازک گوش را جراحت نکنیم

باز آی که لب ز شکوه بستیم چنان

کز عافیت خلد شکایت نکنیم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۱بحریم درین راه همه تن پاییم
  2. شمارهٔ ۱۴۲ماییم که جان در گرو صهباییم
  3. شمارهٔ ۱۴۳چشم شوخت ز رحم نشنید سخن
  4. شمارهٔ ۱۴۴آن قوم که هست در بلا مسکنشان
  5. شمارهٔ ۱۴۵زین بیش می فریب در جام مکن
  6. شمارهٔ ۱۴۶از بس که به رسم دل بی‌حاصل من
  7. شمارهٔ ۱۴۷ای واله طور جلوه نور ببین
  8. شمارهٔ ۱۴۸آن شوخ که ماه راست زو نور جبین
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.