پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۴

یک چند گل گلشن مقصود شدیم

یک چند در آتشکده‌ها دود شدیم

دیدیم که اینها همه هیچست آخر

همت بگماشتیم و نابود شدیم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۶در کار تو آه آتشینی داریم
  2. شمارهٔ ۱۳۷برخیز که از ناله سپاهی بکشیم
  3. شمارهٔ ۱۳۸کو خم که ز نعل واژگون جام کنیم
  4. شمارهٔ ۱۳۹بازآکه چو لب به ناله عادت نکنیم
  5. شمارهٔ ۱۴۰ز آن پیش که در قصر عدم خانه کنیم
  6. شمارهٔ ۱۴۱بحریم درین راه همه تن پاییم
  7. شمارهٔ ۱۴۲ماییم که جان در گرو صهباییم
  8. شمارهٔ ۱۴۳چشم شوخت ز رحم نشنید سخن
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.