پرش به محتوای اصلی
فصیحی هروی فصیحی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۰۷

با آن که ز جوش حسن آن دلبر شنگ

بر شاهد آفتاب شد میدان تنگ

بنشسته فسردگان این معرکه را

در آینه دیده نگه همچون رنگ

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۰۹گردون که نباشدش به بیداد بدل
  2. شمارهٔ ۱۱۰امشب که زمانه شد لبالب ز جمال
  3. شمارهٔ ۱۱۱در عشق تو ای غم ز غمت مرهم دل
  4. شمارهٔ ۱۱۲این فرقه که زد خامه تحقیق رقم
  5. شمارهٔ ۱۱۳گفتم رمزی با تو صریح و مبهم
  6. شمارهٔ ۱۱۴در مذهب ما دویی حرامست حرام
  7. شمارهٔ ۱۱۵چون اخگرت از شعله بجوشد ز مسام
  8. شمارهٔ ۱۱۶آنم که لوای ناله افراخته‌ام
همه‌ی رباعیات ←

فصیحی هروی درباره‌ی فصیحی هروی

میرزا فصیح‌الدین فصیحی هروی فرزند ابوالمکارم (زادهٔ بخارا احتمالاً در سال ۹۸۷ قمری، درگذشتهٔ سال ۱۰۴۹ قمری در هرات) شاعری که از بزرگان سادات هرات بود و نسبش به خواجه عبدالله انصاری می‌رسد. پس از چیرگی عبیدالله خان ازبک بر هرات در ۹۹۷ق، ابوالمکارم با خانواده‌اش به هرات بازگشت و همانجا ساکن شد و در همان زمان، فصیح‌الدین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.