پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

رباعیات

شمارهٔ ۹

پیوسته مرا همی نمایی بیداد

وانگاه ز من چشم همی داری داد

تو پنداری که با تو من باشم شاد

زین دستخوشی منت که آگاهی داد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱از زلف تو بوی عنبر و بان آید
  2. شمارهٔ ۱۲صد ره گفتم که با من از عهد مخند
  3. شمارهٔ ۱۳گفتم که مرا زغم به سه بوسه بخر
  4. شمارهٔ ۱۴گویند گرفت یار تو یار دگر
  5. شمارهٔ ۱۵چون با یاران خشم کنی جان پدر
  6. شمارهٔ ۱۶ای ساده گل و ساده می و ساده شکر
  7. شمارهٔ ۱۷گفتم: که بیا وعده دوشینه بیار
  8. شمارهٔ ۱۸ای گلبن نو رسیده در باغ بهار
همه‌ی رباعیات ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.