پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

صد ره گفتم که با من از عهد مخند

تا من به تو باشم از جهانی خرسند

این پند ترا نیامد آن روز پسند

هین خیز و دهل در چو بنپذیری پند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴گویند گرفت یار تو یار دگر
  2. شمارهٔ ۱۵چون با یاران خشم کنی جان پدر
  3. شمارهٔ ۱۶ای ساده گل و ساده می و ساده شکر
  4. شمارهٔ ۱۷گفتم: که بیا وعده دوشینه بیار
  5. شمارهٔ ۱۸ای گلبن نو رسیده در باغ بهار
  6. شمارهٔ ۱۹یک خانه بتانند به جای اندر خور
  7. شمارهٔ ۲۰زلف و خط آن سرو قد سیمین بر
  8. شمارهٔ ۲۱صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
همه‌ی رباعیات ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.