پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

گفتم: که بیا وعده دوشینه بیار

ورنه بخروشم از تو اکنون چو هزار

گفتا: دهم ای همه جفا، نک زنهار!

آواز مده که گوش دارد دیوار

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹یک خانه بتانند به جای اندر خور
  2. شمارهٔ ۲۰زلف و خط آن سرو قد سیمین بر
  3. شمارهٔ ۲۱صد بار ز من شنیده بودی کم و بیش
  4. شمارهٔ ۲۲تا با تو به صلح گشتم ای مایه جنگ
  5. شمارهٔ ۲۳یاری بودی سخت بآیین و بسنگ
  6. شمارهٔ ۲۴یا ما سر خصم را بکوبیم به سنگ
  7. شمارهٔ ۲۵هر چند که از تو بوسه یابم گه بام
  8. شمارهٔ ۲۶گر خواسته ای تو از پی خواسته ایم
همه‌ی رباعیات ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.