پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

رباعیات

شمارهٔ ۳

گفتم رخ تو بهار خندان منست

گفت آن تو نیز باغ و بستان منست

گفتم لب شکرین تو آن منست

گفت از تو دریغ نیست گرجان منست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵آن مشک سیه که با سمن پیوسته ست
  2. شمارهٔ ۶دانم که دلم به مهر تو خُرسندست
  3. شمارهٔ ۷این کار نگر که از تو امروز مراست
  4. شمارهٔ ۸غم دیدم از آن کس که مرا می باید
  5. شمارهٔ ۹پیوسته مرا همی نمایی بیداد
  6. شمارهٔ ۱۰هر روز کمان گوشه تو بگراید
  7. شمارهٔ ۱۱از زلف تو بوی عنبر و بان آید
  8. شمارهٔ ۱۲صد ره گفتم که با من از عهد مخند
همه‌ی رباعیات ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.