پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

رباعیات

شمارهٔ ۶

دانم که دلم به مهر تو خُرسندست

اندازهٔ مهر تو ندانم چندست

رُخسار تو دلگشا و لب دلبندست

گفتار خوش تو روح را پیوندست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۸غم دیدم از آن کس که مرا می باید
  2. شمارهٔ ۹پیوسته مرا همی نمایی بیداد
  3. شمارهٔ ۱۰هر روز کمان گوشه تو بگراید
  4. شمارهٔ ۱۱از زلف تو بوی عنبر و بان آید
  5. شمارهٔ ۱۲صد ره گفتم که با من از عهد مخند
  6. شمارهٔ ۱۳گفتم که مرا زغم به سه بوسه بخر
  7. شمارهٔ ۱۴گویند گرفت یار تو یار دگر
  8. شمارهٔ ۱۵چون با یاران خشم کنی جان پدر
همه‌ی رباعیات ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.