پرش به محتوای اصلی
فرخی سیستانی فرخی سیستانی

رباعیات

شمارهٔ ۱

بگرستم زار پیش آن کام و هوا

گفتا مگری پند همی داد مرا

پنداشت مگر کآب نماند فردا

نتوان کردن تهی به ساغر دریا

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳گفتم رخ تو بهار خندان منست
  2. شمارهٔ ۴این مشک سیه که یار را بالینست
  3. شمارهٔ ۵آن مشک سیه که با سمن پیوسته ست
  4. شمارهٔ ۶دانم که دلم به مهر تو خُرسندست
  5. شمارهٔ ۷این کار نگر که از تو امروز مراست
  6. شمارهٔ ۸غم دیدم از آن کس که مرا می باید
  7. شمارهٔ ۹پیوسته مرا همی نمایی بیداد
  8. شمارهٔ ۱۰هر روز کمان گوشه تو بگراید
همه‌ی رباعیات ←

فرخی سیستانی درباره‌ی فرخی سیستانی

ابوالحسن علی بن جولوغ فرخی سیستانی شاعر بزرگ ایرانی اواخر سدهٔ چهارم و اوایل سدهٔ پنجم هجری قمری است. وی علاوه بر تسلط بر شعر و ادب در موسیقی نیز مهارت داشت و بدین وسیله توانست به دربار ابوالمظفر شاه چغانیان و سپس به دربار سلطان محمود غزنوی راه یابد و منزلتی والا بدست آورد. فرخی را یکی از بهترین قصیده‌سرایان ایرانی می‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.