پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۸۱ - ایضا له

ما را به جز گدایی میخانه کار چیست؟

کاری که قسمت ازلست اختیار چیست؟

چون بیوفاست غمکده دهر می بیار

بودن درین سرای دمی هوشیار چیست؟

آغاز کار دهر که دانست کان چه بود

تا کس کند قیاس که انجام کار چیست؟

در روزگار چون نرسد غیر تفرقه

بودن اسیر تفرقه روزگار چیست؟

نشکفت چون ز گلشن دوران گل مراد

بر گوی بلبل این همه افغان زار چیست؟

گفتی که باده از کف یارست مغتنم

اول بگو که باده چه چیزست و یار چیست؟

فانی منال از غم و بین کار اهل فقر

غیر از رضا به خواسته کردگار چیست؟

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۸۳ - ایضا لهمرا که جز به خرابات عشق راهی نیست
  2. شمارهٔ ۸۴ - ایضا لهمانده در کوی مغان تا ابدم عاشق و مست
  3. شمارهٔ ۸۵ - ایضا لهدر میکده آنرا که به کف جام شراب است
  4. شمارهٔ ۸۶ - تتبع خواجهز بحر چرخ به کشتی عمر صد خلل است
  5. شمارهٔ ۸۷ - تتبع خواجههرگز گدای میکده از شاه غم نداشت
  6. شمارهٔ ۸۸ - تتبع خواجهیارب آن مُغبَچهٔ شوخ ز میخانهٔ کیست؟
  7. شمارهٔ ۸۹ - در طور خواجهبود آب زده ساحت میدان خرابات
  8. شمارهٔ ۹۰ - تتبع خواجهدل چو پروانه ز شمع رخ جانانه بسوخت
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.