پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۸۹ - در طور خواجه

بود آب زده ساحت میدان خرابات

بزم طرب آماده در ایوان خرابات

بنشسته در و پیر خرابات قدح نوش

در خدمت او صف زده رندان خرابات

جا کرده برش مغبچه شوخ به مستی

در کشور حسن آمده سلطان خرابات

هر لحظه پی بردن دل طرفه مغنی

با لحن مغانه زده دستان خرابات

از سر خرابات به رندان شده ظاهر

در هر قدحی نکته پنهان خرابات

می ده که به صد خلعت شاهی نفروشد

یک جرعه می سایل عریان خرابات

هر وصف که از کوثر و از روضه شنیدی

اندر حق می آمد و در شأن خرابات

فانی به خرابات فنا در شد و وارست

از ننگ خودی گشت چو مهمان خرابات

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۹۱ - تتبع خواجهدید آن که پی من به خرابات فنا رفت
  2. شمارهٔ ۹۲ - تتبع خواجههر دل که نه صاف است برو فیض خرام است
  3. شمارهٔ ۹۳ - تتبع خواجهبیا که هاتف میخانه دوش پنهان گفت
  4. شمارهٔ ۹۴ - تتبع خواجهمن و میل الف قامت آن حورسرشت
  5. شمارهٔ ۹۵ - تتبع خواجهتا کوثر و فردوس ره دور و دراز است
  6. شمارهٔ ۹۶ - نعتزهی صد پیر کنعانی مریدت
  7. شمارهٔ ۹۷ - تتبع خواجهگفتم شراب لعل تو یاقوت احمر است
  8. شمارهٔ ۹۸ - تتبع خواجهزان لعل می آلود شدم مست خرابت
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.