پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۸۷ - مخترع

نه از می لعل آن مه پیکر آلود

کز آب خضر گلبرگ تر آلود

مه اندر آسمان از شوق رویش

بود دیوانه ای خاکتر آلود

نباشد لاله زار اندر بهاران

کز اشک خونینم دشت و در آلود

شفق نبود که از خونین سرشکم

گذشت آنسان که روی دیگر آلود

کسی کاحوال فانی خواند ز اوراق

به خون دیده روی دفتر آلود

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۸۹ - تتبع خواجهدر سرم ذوق می عشق همان است که بود
  2. شمارهٔ ۱۹۰ - در طور خواجهصوفی ز میم واقف اسرار نهان کرد
  3. شمارهٔ ۱۹۱ - تتبع خواجهباده صافست و خرابات صفایی دارد
  4. شمارهٔ ۱۹۲ - تتبع خواجهواعظان تا چند منع جام و ساغر می‌کنند
  5. شمارهٔ ۱۹۳ - تتبع خواجهدل اگر میل سوی ساغر صهبا می‌کرد
  6. شمارهٔ ۱۹۴ - تتبع خواجهساقی ار عکس مه چهره به جام اندازد
  7. شمارهٔ ۱۹۵ - تتبع میرگل نو شکفته من که ز رخ بهار دارد
  8. شمارهٔ ۱۹۶ - مخترعسحر وزید نسیم طرب فزای بهار
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.