پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۸

باده خور تا زنده ای کز بعد مردن روزگار

خانه نسیان به مهجوران خاکی می‌کشد

فانی آنکس را فنا باشد مسلم کو به دهر

درد و داغ عشقبازی را به پاکی می‌کشد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۰ - تتبع خواجهدوران نشان ز بخت جوانم نمی‌دهد
  2. شمارهٔ ۱۴۱ - تتبع خواجهز سر آب حیاتم می آگهی آورد
  3. شمارهٔ ۱۴۲ - تتبع خواجهدر دست پیر میکده گلرنگ باده بود
  4. شمارهٔ ۱۴۳ - تتبع خواجهگلی که شرح غمم پیش او صبا بکند
  5. شمارهٔ ۱۴۴ - تتبع مولانا صاحب بلخیعشق اجزای وجودم را به راهت خاک کرد
  6. شمارهٔ ۱۴۵ - تتبع مخدومباز تیغ ظلم بر کف تندخوی من رسید
  7. شمارهٔ ۱۴۶ - تتبع خواجهاز رخت عکس مگر در می گلفام افتاد
  8. شمارهٔ ۱۴۷ - تتبع مخدومقدح به خلوت یارم بهانه‌ای باشد
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.