پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۴۰ - تتبع خواجه

دوران نشان ز بخت جوانم نمی‌دهد

جامی ز دست پیر مغانم نمی‌دهد

از هر که نوشداروی جان می‌کنم طلب

جز از شرابخانه نشانم نمی‌دهد

در هجر او که گریه شده در گلو گره

فریاد ازو که راه فغانم نمی‌دهد

عمرم سبک خرام شدست ای حریف از آنک

ساقی دور رطل گرانم نمی‌دهد

دارالامان میکده می‌بایدم که چرخ

جای دگر ز غصه امانم نمی‌دهد

یک قطره آب را به لبم چرخ تار چشم

صد قطره خون دل بچکانم نمی‌دهد

فانی ز کام و عیش که گردون دهد به خلق

هیچم چو می‌نیاید از آنم نمی‌دهد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۴۲ - تتبع خواجهدر دست پیر میکده گلرنگ باده بود
  2. شمارهٔ ۱۴۳ - تتبع خواجهگلی که شرح غمم پیش او صبا بکند
  3. شمارهٔ ۱۴۴ - تتبع مولانا صاحب بلخیعشق اجزای وجودم را به راهت خاک کرد
  4. شمارهٔ ۱۴۵ - تتبع مخدومباز تیغ ظلم بر کف تندخوی من رسید
  5. شمارهٔ ۱۴۶ - تتبع خواجهاز رخت عکس مگر در می گلفام افتاد
  6. شمارهٔ ۱۴۷ - تتبع مخدومقدح به خلوت یارم بهانه‌ای باشد
  7. شمارهٔ ۱۴۸ - اختراعاز فراقت رنج بی اندازه بر جانم رسید
  8. شمارهٔ ۱۴۹ - تتبع بعضی عزیزاندر میخانه کزو عقل پریشان آمد
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.