پرش به محتوای اصلی
امیرعلیشیر نوایی امیرعلیشیر نوایی

غزلیات

شمارهٔ ۱۳۷ - تتبع خواجه

رندان که عزم سیر به کوی مغان کنند

دین بهر می و چو مغبچه جوید چنان کنند

ایمان چو باختند به زنار زلف او

آنگه سبک نشاط به رطل گران کنند

سرخوش چو بهر عیش کله گوشه بشکنند

نقل طرب ز انجم هفت آسمان کنند

می از سفال دیر چو مستانه در کشند

خورشید زرنگار سپهرش کمان کنند

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۹ - تتبع خواجه سلمانهر که را دل مبتلای چون تو جانانی بود
  2. شمارهٔ ۱۴۰ - تتبع خواجهدوران نشان ز بخت جوانم نمی‌دهد
  3. شمارهٔ ۱۴۱ - تتبع خواجهز سر آب حیاتم می آگهی آورد
  4. شمارهٔ ۱۴۲ - تتبع خواجهدر دست پیر میکده گلرنگ باده بود
  5. شمارهٔ ۱۴۳ - تتبع خواجهگلی که شرح غمم پیش او صبا بکند
  6. شمارهٔ ۱۴۴ - تتبع مولانا صاحب بلخیعشق اجزای وجودم را به راهت خاک کرد
  7. شمارهٔ ۱۴۵ - تتبع مخدومباز تیغ ظلم بر کف تندخوی من رسید
  8. شمارهٔ ۱۴۶ - تتبع خواجهاز رخت عکس مگر در می گلفام افتاد
همه‌ی غزلیات ←

امیرعلیشیر نوایی درباره‌ی امیرعلیشیر نوایی

میرنظام‌الدین علی‌شیر نوایی (زادهٔ ۸۴۴ ه‍.ق در هرات - درگذشتهٔ ۹۰۶ ه‍.ق) شاعر، دانشمند و سیاستمدار برجسته روزگار فرمانروایی تیموریان و معاصر سلطان حسین بایقرا (۸۴۴ – ۹۱۱ ه‍.ق) بوده است. او مردی نیکوصفت و دانشمند و شاعر بوده اشعار بسیاری به دو زبان فارسی و جغتایی دارد؛ به همین جهت مشهور به «ذواللسانین» بود. تخلص او در...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.