پرش به محتوای اصلی
بابافغانی بابافغانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۸

من می نه پی دفع خرد می نوشم

حقا که بدفع خوی بد می کوشم

عیبست مرا که خود گریزانم ازو

این عیب ز دیده های خود می پوشم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۰از گلشن جان غرض گل روی تو بود
  2. شمارهٔ ۲۱یا رب سببی که آب حسرت نخورم
  3. شمارهٔ ۲۲یا رب بفقیری و جگر سوزی ما
  4. شمارهٔ ۲۳ای دل بهوس روزی ننهاده مخواه
  5. شمارهٔ ۲۴ایزد همه خلق و لطف بخشید ترا
  6. شمارهٔ ۲۵هر چند که خرقه ام شراب آلودست
  7. شمارهٔ ۲۶در میکده ها حکم جنونم کردند
  8. شمارهٔ ۲۷گاهی ز هوای روز وصلیم نژند
همه‌ی رباعیات ←

بابافغانی درباره‌ی بابافغانی

بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگسار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.