پرش به محتوای اصلی
بابافغانی بابافغانی

رباعیات

شمارهٔ ۱۴

افسوس که آتشم ببیهوده فسرد

وین جام لبالبم رسیدست بدرد

کوشم که کنم دگر چراغی روشن

ترسم که چو برفروزمش باید مرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۶تا از نظرم نهفته یی همچو پری
  2. شمارهٔ ۱۷جام می و بزم عشرت از میخواران
  3. شمارهٔ ۱۸من می نه پی دفع خرد می نوشم
  4. شمارهٔ ۱۹تا خار کند نزاع همسنگی گل
  5. شمارهٔ ۲۰از گلشن جان غرض گل روی تو بود
  6. شمارهٔ ۲۱یا رب سببی که آب حسرت نخورم
  7. شمارهٔ ۲۲یا رب بفقیری و جگر سوزی ما
  8. شمارهٔ ۲۳ای دل بهوس روزی ننهاده مخواه
همه‌ی رباعیات ←

بابافغانی درباره‌ی بابافغانی

بابا فغانی شیرازی از آخرین شاعران سبک عراقی در سدهٔ نهم هجری بود که برخی او را از پیشگامان سبک هندی و به ویژه سبک وقوع در شعر فارسی می‌دانند. و در جوانی به هرات سفر کرد و به ملاقات جامی رسید. از طریق او با عرفان آشنا شد. پس از چندی به آذربایجان و سپس به خراسان و فسا رفت و در آخر در طوس ساکن شد. در سال آخر عمر از میگسار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.