پرش به محتوای اصلی
عراقی عراقی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۵۲

گر من روزی ز خدمتت گشتم فرد

صد بار دلم از آن پشیمانی خورد

جانا، به یکی گناه از بنده مگرد

من آدمیم، گنه نخست آدم کرد

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۵۴حسنت به ازل نظر چو در کارم کرد
  2. رباعی شمارهٔ ۵۵دل در غم تو بسی پریشانی کرد
  3. رباعی شمارهٔ ۵۶بازم غم عشق یار در کار آورد
  4. رباعی شمارهٔ ۵۷دل در طلبت هر دو جهان می‌بازد
  5. رباعی شمارهٔ ۵۸آنجا که تویی عقل کجا در تو رسد؟
  6. رباعی شمارهٔ ۵۹مسکین دل من! که بی‌سرانجام بماند
  7. رباعی شمارهٔ ۶۰از روز وجودم شفقی بیش نماند
  8. رباعی شمارهٔ ۶۱یک عالم از آب و گل بپرداخته‌اند
همه‌ی رباعیات ←

عراقی درباره‌ی عراقی

شیخ فخرالّدین ابراهیم بن بزرگمهر متخلص به عراقی، عارف نامی و شاعر بلندآوازهٔ ایرانی، در اوایل قرن هفتم هجری در دهی در اطراف همدان به دنیا آمد. پس از تحصیل علوم و فنون و کسب دانش، برای ادامه تحصیل به همدان رفت. سپس با جمعی از دراویش رهسپار هندوستان شد و به خدمت شیخ بهاءالدین زکریا درآمد و بعد از مدتی با دختر او ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.