پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۳

آن شب که ملازم فروغ روز است

و آنروز که شب بروز مهرافروز است

عقد شکن زلف بت سیم تن است

خورشید رخ خوش پسر زر دوز است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۵تا حاصل دردم سبب درمان گشت
  2. شمارهٔ ۶کی فتنه ی نرگس تو در خواب شود
  3. شمارهٔ ۷شیرین دهنت چون صفت جان دارد
  4. شمارهٔ ۸هرگه که دل خسته در آن می کوشد
  5. شمارهٔ ۹ز آن پیش مرا که روح در پرده شود
  6. شمارهٔ ۱۰نشناخته ای، ای دل بیدانش و درد
  7. شمارهٔ ۱۱بی روی تو، ای شیفته از روی تو خور
  8. شمارهٔ ۱۲جانا می لعل ارغوانیت که داد
همه‌ی رباعیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.