پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۷

شیرین دهنت چون صفت جان دارد

خود را سزد ار، ز دیده پنهان دارد

آن چشمه که خضر یافت زو آب حیات

لعل تو بهر لطیفه ی آن دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹ز آن پیش مرا که روح در پرده شود
  2. شمارهٔ ۱۰نشناخته ای، ای دل بیدانش و درد
  3. شمارهٔ ۱۱بی روی تو، ای شیفته از روی تو خور
  4. شمارهٔ ۱۲جانا می لعل ارغوانیت که داد
  5. شمارهٔ ۱۳ای دل غم این جهان بیهوده مخور
  6. شمارهٔ ۱۴ای زلف و رخت چو ظلمت و نور بهم
  7. شمارهٔ ۱۵ای از پی دیدار تو ام در سر چشم
  8. شمارهٔ ۱۶ای برده خیال تو مرا خواب ز چشم
همه‌ی رباعیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.