پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۲

جانا می لعل ارغوانیت که داد

دو شینه شراب کامرانیت که داد

مطرب چه ترانه زد حریف تو که بود

ساقیت که بود و دوستکانیت که داد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴ای زلف و رخت چو ظلمت و نور بهم
  2. شمارهٔ ۱۵ای از پی دیدار تو ام در سر چشم
  3. شمارهٔ ۱۶ای برده خیال تو مرا خواب ز چشم
  4. شمارهٔ ۱۷آن ماه که پرورده ی مهر اویم
  5. شمارهٔ ۱۸در دور سپهر مهر ساقی مائیم
  6. شمارهٔ ۱۹بی روی تو گرزآنکه نمی داشت دلم
  7. شمارهٔ ۲۰ای نه فلک از کلک تو در تحت رقوم
  8. شمارهٔ ۲۱ای دوست من از هیچ مشوش گردم
همه‌ی رباعیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.