پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱۷

آن ماه که پرورده ی مهر اویم

دی گفت غزل مگو که من می گویم

گفتم چو حدیث زلف و خال تو رود

دانی که بگفتن غزل نیکویم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۹بی روی تو گرزآنکه نمی داشت دلم
  2. شمارهٔ ۲۰ای نه فلک از کلک تو در تحت رقوم
  3. شمارهٔ ۲۱ای دوست من از هیچ مشوش گردم
  4. شمارهٔ ۲۲من داغ بلاها که ز دلبر دارم
  5. شمارهٔ ۲۳ای رفته و برگزیده بر ما دگران
  6. شمارهٔ ۲۴ای از گل دولت تو شاهی بوئی
  7. شمارهٔ ۲۵ایدل ز پی سایه خود چند روی
  8. شمارهٔ ۲۶ای فیض صحاب کرمت آواری
همه‌ی رباعیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.