پرش به محتوای اصلی
امامی هروی امامی هروی

رباعیات

شمارهٔ ۱

دلبر که به حسن او نبودست و نه هست

آمد بر من دوش نه هشیار، نه مست

او مست زباده بود و من مست از حسن

او آمده در عتاب و من رفته ز دست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳آن شب که ملازم فروغ روز است
  2. شمارهٔ ۴راهی ز زبان ما بدل پیوستست
  3. شمارهٔ ۵تا حاصل دردم سبب درمان گشت
  4. شمارهٔ ۶کی فتنه ی نرگس تو در خواب شود
  5. شمارهٔ ۷شیرین دهنت چون صفت جان دارد
  6. شمارهٔ ۸هرگه که دل خسته در آن می کوشد
  7. شمارهٔ ۹ز آن پیش مرا که روح در پرده شود
  8. شمارهٔ ۱۰نشناخته ای، ای دل بیدانش و درد
همه‌ی رباعیات ←

امامی هروی درباره‌ی امامی هروی

ملک‌الشعراء رضی‌الدین ابوعبدالله محمد بن ابی‌بکر بن عثمان هروی (وفات ۶۸۶ ه‍. ق) متخلص به امامی از شاعران ایرانی اوایل روزگار ایلخانی است. زادگاه او هرات بوده و مدح پادشاهان کرت را کرده است. او از شاعرانی است که در سدهٔ هفتم روش شاعران شرقی را در شعر خود حفظ کرد. وی با شیخ مصلح الدین سعدی شیرازی، خواجه مجدالدین همگر، ش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.