عمادی شهریاری
شمارهٔ ۱۱
چون چهره گشود صبح کافورعذار
شد نوش لبم ز خواب نوشین بیدار
گفتم که به یار بوسه گفتا که بگیر
گفتم که بگیر باده گفتا که بیار
عمادی شهریاری
چون چهره گشود صبح کافورعذار
شد نوش لبم ز خواب نوشین بیدار
گفتم که به یار بوسه گفتا که بگیر
گفتم که بگیر باده گفتا که بیار
دربارهی عمادی شهریاریعمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسیگوی و مدیحهسرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانستهاند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها میتوان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداختهاند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...
زندگینامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.