پرش به محتوای اصلی
عمادی شهریاری عمادی شهریاری

رباعیات

شمارهٔ ۱۰

اکنون که عماد دوله در خاک آسود

از دیده من خاک شود خون آلود

در خاک نهاده چون توانم دیدن

آن را که مرا ز خاک برداشته بود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۲در پرورش مدح تو ای کان گهر
  2. شمارهٔ ۱۳ای مشکل نیکوی به دیدار تو حل
  3. شمارهٔ ۱۴خاری و تو را گل چمن دانستم
  4. شمارهٔ ۱۵هر گه که جفاهای تو بر دل شمرم
  5. شمارهٔ ۱۶در کوی تو کشت وصل بی‌بر بینم
  6. شمارهٔ ۱۷گر چشم شکسته دارد آن طرفه صنم
  7. شمارهٔ ۱۸فریاد مرا زاین فلک آینه‌گون
  8. شمارهٔ ۱۹دردی که مرا زآن رخ نیکوست ببین
همه‌ی رباعیات ←

عمادی شهریاری درباره‌ی عمادی شهریاری

عمادالدین عمادی شهریاری (متوفای ۵۷۳ق)، متخلص به سلطانی و شهریاری، شاعر پارسی‌گوی و مدیحه‌سرای قرن پنجم و ششم است. برخی او را فرزند مختاری غزنوی دانسته‌اند. نام اصلی و تاریخ تولد وی معلوم نیست. و تنها می‌توان گفت در اواخر قرن پنجم به دنیا آمده است. کسانی که به شرح زندگانی او پرداخته‌اند، اغلب از وی با عنوان عمادی یاد کر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.