پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۴۰۵

ای پسته شیرینت شکر خائی خوش

وی در سرم از زلف تو سودائی خوش

در بتکده ها چون تو بتی نتوان یافت

شنگی خوش و شوخی خوش و رعنائی خوش

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۰۷هان ابن یمین ز کار آگه میباش
  2. شمارهٔ ۴۰۸خواهی که ترا هیچ بدی ناید پیش
  3. شمارهٔ ۴۰۹ایدل اگرت هست سر دلبر خویش
  4. شمارهٔ ۴۱۰آن بت که رخی بود ز مه خوبترش
  5. شمارهٔ ۴۱۱زهریست فراقت که دلم میچشدش
  6. شمارهٔ ۴۱۲ای زلف دلاویز تو بر روی تو خوش
  7. شمارهٔ ۴۱۳پیوسته از آن مصحف قرآن در پیش
  8. شمارهٔ ۴۱۴دهقان بچه ئی داد می نابم دوش
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.