پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۲۶۳

چون گشت زمین از سپه برف سفید

از پرتو خورشید بریدیم امید

بیم است که ار غایت سردی هوا

افسرده شود چشمه گرم خورشید

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۶۵آن دم که خم عشق بجوش آمده بود
  2. شمارهٔ ۲۶۶چشمم چو بر آن رسته دندان افتاد
  3. شمارهٔ ۲۶۷چون سرو سهی قد تو پیراسته شد
  4. شمارهٔ ۲۶۸خورشید نماز شام چون روی تو دید
  5. شمارهٔ ۲۶۹خوش باش که جز تو دگری نیست پدید
  6. شمارهٔ ۲۷۰خطش رقم غالیه بر ماه کشید
  7. شمارهٔ ۲۷۱خصمت که عناد با تو آغاز کند
  8. شمارهٔ ۲۷۲خوشتر ز لب آن بت چین نوش که دید
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.