پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۷

گر هر چه کند بنده بتقدیر خداست

گفتن که بداست کار میخواره خطاست

گیرم که برآنچه کرد مأجور نگشت

باری چو مطیع بود مأخوذ چراست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۹مائیم و می ناب و بتی خوب سرشت
  2. شمارهٔ ۱۴۰هر کو دهنت ای بت جانی دیدست
  3. شمارهٔ ۱۴۱حاصل چه از این که صورت خواجه نکوست
  4. شمارهٔ ۱۴۲می از شر و شور و عربده خالی نیست
  5. شمارهٔ ۱۴۳سید پسرا روی تو ماه ختن است
  6. شمارهٔ ۱۴۴دیوانه دلم که میل طبعش بهواست
  7. شمارهٔ ۱۴۵چون باد صبا غنچه گلرا بشکافت
  8. شمارهٔ ۱۴۶در خاطرم این لطیف مصراع گذشت
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.