پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

رباعیات

شمارهٔ ۱۳۶

هر کو بسعادتی رسد روزی بیست

زانپس بشقاوتش بسی باید زیست

بنگر بگل تازه و زوگیر قیاس

کاندر پی یک خنده که زد چند گریست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۳۸در راه یقین مرد درنگی هیچست
  2. شمارهٔ ۱۳۹مائیم و می ناب و بتی خوب سرشت
  3. شمارهٔ ۱۴۰هر کو دهنت ای بت جانی دیدست
  4. شمارهٔ ۱۴۱حاصل چه از این که صورت خواجه نکوست
  5. شمارهٔ ۱۴۲می از شر و شور و عربده خالی نیست
  6. شمارهٔ ۱۴۳سید پسرا روی تو ماه ختن است
  7. شمارهٔ ۱۴۴دیوانه دلم که میل طبعش بهواست
  8. شمارهٔ ۱۴۵چون باد صبا غنچه گلرا بشکافت
همه‌ی رباعیات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.