پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ۴١٧

حضرت اصحاب دنیا را مثالی گفته اند

عرضه دارم گرچه بعضی را نیاید دلپذیر

نسبتش با مستراحی کرده اند از بهر آنک

باشد از بهر قضای حاجت از وی ناگزیر

لیک چون حاجت برآمد زود از آنجا در روند

ز آنک عاقل نبود اندر وی زمانی جایگیر

گر بگوش دل نیوشی پند ارباب خرد

انیت حالی بس شگرف و انیت کاری بی نظیر

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۴١٩خداوند دریا دل ای آنکه یافت
  2. شمارهٔ ۴٢٠خیز ای نسیم باد صبا از طریق لطف
  3. شمارهٔ ۴٢١دوش با خود نفسی مصلحت دنیا را
  4. شمارهٔ ۴٢٢دی مرا دوستی که مایل بود
  5. شمارهٔ ۴٢٣در باب تواضع آنچه دانی
  6. شمارهٔ ۴٢۴روزی که فتوحی رسد از عالم غیبت
  7. شمارهٔ ۴٢۵زین همدمان فغان که همه مار ماهیند
  8. شمارهٔ ۴٢۶ز حالم نیست آگه کس که چون من
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.