پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

قطعات

شمارهٔ ١٠۵

چون سفیهی زبان دراز کند

که فلانکس بفسق ممتازست

فسق او زین بیان یقین نشود

واین باقرار خویش غمازست

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ١٠٧چیست آن برگی که شاخ دانش از وی بی برست
  2. شمارهٔ ١٠٨حالت مال و علم اگر خواهی
  3. شمارهٔ ١٠٩خدائی که بنیاد هستیت را
  4. شمارهٔ ١١٠در جهان هر چه میکنند عوام
  5. شمارهٔ ١١١دانی بزرگمهر حکیم جهان چه گفت
  6. شمارهٔ ١١٢دی شنیدم که ابلهی میگفت
  7. شمارهٔ ١١٣دی مرا گفت محترم یاری
  8. شمارهٔ ١١۴دیدم آنکس را که باز همتش
همه‌ی قطعات ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.