پرش به محتوای اصلی
ابن یمین ابن یمین

اشعار عربی

شمارهٔ ۵۴ - ترجمه

مرا چه گفت یکی گفت در زمانه توئی

بدیهه گوی کلام از معانی و صورش

چرا مدیحه سرای رضا همی نشوی

که در جهان نبود کس بپاکی گهرش

بگفتمش که نیارم ستود امامی را

که جبرئیل امین بود خادم پدرش

ادامه‌ی اشعار عربی

  1. شمارهٔ ۵۶ - ترجمهآنکس بود عزیزتر اندر جهان که او
  2. شمارهٔ ۵٧ - ایضاًاذا ظالم لیستحسن الظلم مذهبه
  3. شمارهٔ ۵٨ - ترجمههر حاکمی که مذهب ظلم آیدش پسند
  4. شمارهٔ ۵٩ - ایضاًالمت فحیت ثم قامت فودعت
  5. شمارهٔ ۶٠ - ترجمهفرود آمد درودم داد و برخاست
  6. شمارهٔ ۶١ - ملمعحاکم ما ز فرط بد نفسی
  7. شمارهٔ ۶٢ - قطعهیا ایها الرجل الذی تهوی به
  8. شمارهٔ ۶٣ - ترجمهای آنکه میبرد بسفر ناقه ترا
همه‌ی اشعار عربی ←

ابن یمین درباره‌ی ابن یمین

امیر فخرالدین محمود بن امیر یمین‌الدین طُغْرایی فَریومَدی (زادۀ ۶۸۵ هجری قمری در فریومد از توابع سبزوار، درگذشتۀ ۷۶۹ هجری قمری) فیلسوف و شاعر قطعه‌سرای ایرانی است. پدرش امیر یمین‌الدین، مردی ادیب و شاعر بود که در زمان سلطان محمد خدابنده می‌زیست و در دستگاه امیران خراسان، به شغل دفتری و طُغْرانویسی اشتغال داشت و ظاهراً...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.