پرش به محتوای اصلی
نجم‌الدین رازی

رباعیات

شمارهٔ ۴۷

این هفت سپهر در نوشتیم آخر

وز دوزخ و فردوس گذشتیم آخر

هم شد فدی تویی تو مایی ما

وی دوست تو ما و ما تو گشتیم آخر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۹ما مست ز بادهٔ الستیم هنوز
  2. شمارهٔ ۵۰ای آنکه نشسته اید پیرامن شمع
  3. شمارهٔ ۵۱دل کرد بسی نگاه در دفتر عشق
  4. شمارهٔ ۵۲گه هشیارم ز باده گاهی مستم
  5. شمارهٔ ۵۳تا باغم عشق تو هم آواز شدم
  6. شمارهٔ ۵۴شاها چو دمی روی به مقصود آرم
  7. شمارهٔ ۵۵عمری است که در راه تو پای است سرم
  8. شمارهٔ ۵۶از عشق مهی چو برلب آمد جانم
همه‌ی رباعیات ←

درباره‌ی نجم‌الدین رازی

نجم‌الدین رازی با نام کامل‌ترِ ابوبکرْ عبدالله بن محمد بن شاهوار بن انوشیروان الرازی (زادهٔ ۵۷۳ هجری قمری، کشته شده در جنگ با مغولان در ۶۵۴ هجری قمری)، همچنین مشهور به نجم‌الدین دایه یا نجم رازی، از چهره‌های تأثیرگذار و مطرح در تاریخ تصوف در ایران و جهان اسلام است. رسالهٔ عشق و عقل وی (معیار الصدق فی مصداق العشق) از ر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.